przeczytalam faragment i....

jestem zachwycona... uwielbiam książki biograficzne , a ta jest napisana tak niezwykle.... w niektórych momentach dostrzegałam własny styl pisania... nie próbuje nawet porównywać się do pana Zenona, ale mój polonista mówi że wyprzedziłam epokę, tak samo i ja uważam , ta książka w prawdzie jest o przeszłości, ale treści jej wyprzedzą, przetrwają nie jedną jeszcze epokę.  

mimo iż fragmenty to dostarczyły mi kilku wzruszeń ... `Żołnierz, Antoni Ciechanowicz też strielał. Starał się wysyłać pociski w górę, aby po tamtej stronie kogoś przypadkiem nie zranić, a nie daj Boże - zabić. Strzelał w powietrze.`  ten fragment . dlaczego ? trudno mnie samej odpowiedzieć na to pytanie , może dlatego że nie zabijać kiedy inni zabijają jest czymś niezwykłym , czymś innym...

kojejną rzeczą która niezmiernie ujęła mnie za serce to ` Po lecie nadszedł okres deszczów i chłodów` ... wg. mnie to powinno chyba interpretować się dosłownie , ale dla mnie nie jest to tylko zapowiednia jesieni i zimy w tym krótkim zdaniu pan Zenon zawarł istotę ludzkiego żywota... po każdym lecie , po każdej dobrej chwili zawsze musi przyjść coś złego , czego nie tolerujemy , aby później znów mogło wyjść słońce....